Ster

Je bent mijn ster.
Zo ongelofelijk mooi en stralend.
Soms lijkt het alsof er een heel universum
tussen ons zit.
Ver weg en onbereikbaar.

Maar als je valt dan wil ik
je opvangen,
zodat je heel blijft
en geen meteoriet wordt
een ster,
gebroken in duizend
stukken.

Gestolen jaren

Iedereen krijgt kippenvel als de bel gaat
en jij met een vriendelijke glimlach
voor de deur staat.
Nog erger wordt het als je zwaaiend weggaat
en de rekening achterlaat.
Die gaat op de stapel bij de andere brieven,
verstopt in een hoek
´ik heb niets gezien´.
Open en dicht gaat het zwarte boek
met de donkerrode cijfers.

Dan ineens komt de invasie,
met zijn allen tegelijk
stortten de `bewaarders van de wet en het goed fatsoen`
zich op mij.
Ik ben de buit.
Kan geen kant meer uit
dus klop ik aan
bij het ´schuldhulpbureau´.
In de wachtkamer allemaal
mensen onder mijn niveau,
maar ja ik heb geen keus.

Weken van wachten brengen me soms op hele
foute gedachten, die me van mijn
laatste eer zouden beroven.
Daarom hou ik gewoon vol en blijf in een
goede afloop geloven.

Slopend komt het traject op gang.
Straks sta ik op straat, ik ben echt bang.
De verplichte cursus:
Met geld omgaan kan je leren,
doet me de das om, ik schaam me voor mezelf,
kijk liever niet meer in de spiegel,
wat voel ik me toch dom.

Meer als 3 jaar bijt ik nu op mijn tanden.
Alle geldzaken liggen in
vreemde handen.
Ik word gesaneerd, krijg een schone lei.
Het duurt niet meer lang,
dan ben ik weer vrij.

Dat beetje regen

De hemel huilt
de zon heeft zich achter
een tapijt van wolken verschuilt.
Mijn hart lacht,
het klopt rustig en zacht.
De duisternis grijpt om zich heen,
ik sta in het licht,
schijnbaar alleen.
Mensen haasten en lijken
te vluchten voor de regen

koud en nat.
Het raakt mij vandaag niet,
ik loop rustig door en
blijf op mijn

pad.

Droom

Ik bijt me vast aan mijn droom.
Veel heb ik niet nodig alleen een lieve suikeroom.
Meer niet, oh ja een dikke bak onder mijn peperdure
reet en straten op z´n Amerikaans heel breed.
Lekkere meiden jong en sappig om weg van te kwijlen
een mega jacht en een Kapitein die me rond gaat zeilen.

Ik sta bekend als een bonte hond!
Strooi met briefjes in het rond, fooi voor iedereen,
want met genoeg centen op zak ben je nooit alleen.
Ook handig een mannetje die ze wit wast,
die van een beetje hooi zoveel goud maakt dat het nergens
meer inpast.

Ik vier het feest van mijn leven,
deze rol staat me op het lijf geschreven.
Lang leve de lol, ik krijg mijn buik niet vol.
En zo leef ik mijn dagdroom.
Helaas heb ik geen suikeroom, maar ach ik wil niet klagen,
en zonder fantasie zijn ze toch ook zo leeg,
die doodgewone dagen.

@ me

Ik had een hele grote bek, je wist toch niet wie ik ben,
vroeg of ik trek had in een goed gesprek
“Voeg me toe op MSN”!
Duizend keer gedaan, dus daar was niets raar aan.

Onze gesprekken gingen diep,
soms stond ik stiekem ’s nachts op
als iedereen sliep
om even met jou te praten.
Niemand had iets in de gaten.
Ik had het gevoel, dat ik naar je toe groeide.
Ja ik voelde, dat er liefde tussen ons bloeide.

Laatst, ’s nachts toen je vroeg “Mag ik je even zien?
Alleen een stukje van je been en je shirtje uit misschien”.
“Als jij het ook doet, maak ik het begin”.
“Ja, jij eerst, heb je wel zin?”

Webcam aan, met gesloten ogen
kleedde ik me dansend voor hem uit
hij wilde steeds meer zien en vroeg: “Schatje, maak een beetje geluid”.
Ik deed alles wat hij zei, toen was het zijn beurt: “ Nu ben jij!”

Toen zag ik hem voor de webcam staan.
Bloot, ranzig, de lul uit zijn broek.
Hij zei:”Als je dat vanaf nu niet iedere avond doet,
ga ik bij je ouders op bezoek,
nu ben jij van mij!”

Verliefd

Wanneer je langs loopt straalt alles wat eerst in het duister lag.
Je beweegt soepel, lacht charmant en ondeugend.
Ineens voel ik mijn hartslag.
Iedereen moet zien wat jou aanwezigheid bij mij losmaakt,
hoe jij in mijn lichaam chaos veroorzaakt.
Voel jij het ook?

Zal ik je vertellen wat jij met mij doet,
hoe ik me voelde toen onze blikken
elkaar voor het eerst hebben ontmoet,
dat ik gelijk wist, dat wij samen onverslaanbaar zouden zijn.
Schat als wij elkaar eindelijk gevonden hebben,
word ons leven één grote liefdesfestijn.

Ik loop door mijn wijkje en daar ben je.
Weer kijk je mij aan van `Ik ken je`.
Weer slik ik mijn woorden in,
mijn stem is verdwenen,
praten heeft geen zin.
Mijn gevoel zegt me, dat ik nooit meer zo´n kans krijg,

dus pak ik je hand… krijg een rood hoofd

en zwijg.

Koude muren

Hij was koning en zij de koningin.
Het rijk werd altijd met passie bewaakt.
Hoogstpersoonlijk, deze muren heeft nog
niemand gekraakt. De vesting is groot,
het hart van het kasteel te klein.

Te koud, te versleten en veel te oud
is de inhoud en al lijkt de bunker van beton
niet te doorbreken regent het tranen
door onzichtbare gaten in het plafond.

Wie heeft dit verhaal geschreven?

Met open mond zie ik het koninkrijk
in kleine stukjes breken,
val op mijn knieën in de modder
en begin te smeken, dat dit niet echt,
dat dit een sprookje is.

Maar niets is minder waar
en dit is geen verhaal, dat je leest.
Al lang geloof ik niet in sprookjes en wat ik zie is echt.
Zo groot als het rijk van buiten lijkt,
zo klein is het van geest.

Deze nacht

Dansend de straat op
zo licht als een veer
de wereld stroomt binnen
we willen
meer

Meegezogen door een
eindeloze golf van passie
staat de massa te kolken
er lijkt geen einde aan te komen
zweven ergens samen tussen de wolken

Geuren en kleuren
geluiden van binnen en buiten
bedwelmen het gezonde verstand
alles lijkt te zweven
maar niets loopt uit de hand

De duisternis verslaat de dag
De zon word de maan
Zo jong komen we nooit meer bij elkaar
er is geen einde in zicht
en het is nog te vroeg om te gaan

Bemoei je niet met mij

Wij weten wat je voelt, met ieder woord dat jij uitspreekt
is duidelijk wat jij bedoeld.
Kennen allemaal je verleden, zien je toekomst helder
en dat je er niets van bakt in het heden.
Iedereen kent je motieven,
kent de inhoud van de brieven, die je aan je liefje schreef.
Je dromen zijn niet langer geheim.
Eén ding is zeker, jij mag er nooit achterkomen, dat wij dit weten,
wie het rondverteld heeft zijn wij vergeten.
Maar je was het verhaal van de dag!
Iedereen wist het alleen jij die niets zag.

Wij fluisteren zacht.
Woorden zoals, had je dat van haar gedacht.
We lachen elkaar toe,
van roddelen word je nooit moe.

Laatst, waren wij weer aan het praten.
Dat jij om de hoek stond had niemand in de gaten.
Toen je tevoorschijn kwam zagen we echter wel tranen in je ogen.
Wij deden alsof we het niet zagen en
veranderden van onderwerp
schijnbaar onbewogen,
want als je niet praat,
dan heb je ook niet gelogen.
De zinnen komen zo makkelijk zonder erover na te denken,
we zouden er meer aandacht aan moeten schenken,
bewust ervan dat wij er iemand mee kunnen krenken.
Over een paar maanden weet geen van ons meer
hoe jij heet en jij bent de enige,
die deze dag nooit meer vergeet.

Bloody nervous today


Ik ben nog niet wakker en daar ben je al weer,
sinds ik je ken
vind ik geen rust meer.

Op en neer, zitten, staan, zenuwen, zenuwen.
Mijn hart klopt sneller dan ik verdraag
en terwijl ik
iedere gedachte aan jou wegjaag
ben je al weer op weg
terug in mijn gedachtewereld.

Ik ben kotsmisselijk en
in tussen zie ik fijne beelden van handen die me strelen,
die heel intens met mijn lichaam spelen.
Het gevoel kruipt daar
waar het nu even niet uitkomt.
You make me bloody nervous today.
Ik ben het een beetje zat.
Terwijl ik met mezelf nog duelleer,
je raad het niet…

Daar ben je weer!

Liefde

Je hand sluit je om de mijne
jou ogen houden mijn blik vast.
Het lachje rondom je mondhoeken
verraadt je overgrote gevoel voor mij.

Er valt niets te zoeken of uit te leggen
en al wilde ik het, kan ik je nog niet zeggen
hoe intens ik van je hou.
Mijn hart klopt.

We vangen elkaars woorden in stilte op,
intussen breidt zich het gevoel uit in mijn lichaam
bereikt de top en wil nog hoger.
Het explodeert in me en zoekt opnieuw de weg
naar een hoogtepunt.

Ik ben niet bang dat ik je kwijt raak.
Niet bang, dat ik ooit nog afhaak.
Er zijn geen vragen, die onbeantwoord in de ruimte staan
We zijn samen en laten elkaar nooit meer gaan.

Altijd

Je bent zo klein en onschuldig.
Je kijkt mij aan met grote ogen, de wereld is nog zo
onoverzichtelijk voor jou. Maar ik bescherm je,
omdat ik van je hou.

Ik zie nog steeds die armpjes, de stoute lach,
die van “ik doe het toch, al heb jij gezegd dat het niet mag”.
Je trekt eropuit want nu ben je groot
en wilt al lang niet meer op schoot.
Pas je wel op, als je besluit op verkenningstocht te gaan,
dan kan ik niet meer beschermen,
dan is het aan jou alleen
om in deze soms zo koude wereld
te blijven staan.

Vergeet niet, dat mijn deur voor jou altijd openstaat.
Wat je ook besluit, de weg die je kiest,
het maakt niet uit als je maar de goede kant opgaat
en ik je maar niet verlies.
Verdedig je idealen al kost het veel kracht en moed.
Denk na bij wat je doet en doe het goed.

En als je ergens op een wolkje zweeft
en daar het mooiste aller avonturen beleeft,
laat mij mee genieten.
Wanneer je verdriet hebt
wil ik samen met jou tranen vergieten.
Misschien is deze droom niet voor ons weggelegd,
maar ik hoop dat jij weet dat ik dit in vertrouwen zeg.
Deze woorden zijn mijn belofte aan jou.
Vergeet nooit, ik ben er voor altijd,
omdat ik van je hou.

Verlaafd aan jou

Je was eigenlijk nooit echt lekker,
Maar toch heb ik me regelmatig aan je vastgezogen,
zoals een bloedzuiger zich vastzuigt aan de huid,
alleen met geweld weer te verwijderen.
Ik heb hemel en aarde bij elkaar gelogen.
Ik had je nodig.

Met jou kan ik ontspannen.
Zogenaamd want je begint steeds meer te zeuren,
steeds vaker en heftiger,
kost me handen vol met geld,
ik wil van je af, desnoods met geweld.

Telkens weer zeg ik tegen mezelf,
dit is de laatste keer,
maar die rekening heb ik zonder jou gemaakt.
Je laat je niet zomaar verslaan.
T´is alsof je fluistert,
“we zullen samen ondergaan”.

Jij was mijn geliefde,
mijn dope, mijn vlucht en mijn hoop.
Door mijn ogen zag ik jou als een diamant,
kostbaar en op maat geslepen,
dat je een nepper bent, heb ik te laat begrepen.

De liefde voor jou kostte mij bijna mijn leven.
Ik hoop dat iedereen, die ik gekwetst heb mij kan vergeven.
De liefde voor jou kostte mij mijn lichaam en een stukje van
mijn geest.
Maar ik ben blij dat ik leef.
Eén stapje verder, en ik was er
geweest!

Wolken aan de horizon

We haalden hele nachten door, samen met ze tweeën,
toen waren wij nog vrienden,
die soms met elkaar vreeën.
De vriendschap bleef bloeien, we werden geliefden,
die naar elkaar toe groeiden.
Teder geluk,
kon het maar nooit stuk.
Maar het leven ging door en we kregen het druk.
Jaren die sleten en ergens onderweg zijn we elkaar vergeten.

Langzamerhand begon het te knagen, begonnen de vragen
en werden de dagen dat we dagelijks praatten overgeslagen.
Met steeds minder fantasie en verbeeldingskracht,
verstikten wij de wederzijdse aandacht
en over dat ik misschien niet meer
van je hou
werd zeker niet nagedacht.

De momenten van intens met je leven,
die bleven en soms blijf ik hopen dat ergens staat geschreven
dat wij voor elkaar bestemd zijn.
Ik herinner me jou ogen vol vertrouwen
niet eens eraan twijfelen,
dat je niet op mij zou kunnen bouwen.
Was dat maar waar.

Ik sluit mijn ogen, hap naar adem en pomp me vol
met frisse lucht. De schouders net nog gespannen,
laat ik zakken met een zucht.
Als ik in de verte kijk is alles kalm en stil
geen wolkje aan de hemel,
dat is wat ik wil!

Koude muren

Hij was koning en zij de koningin.
Het rijk werd altijd met passie bewaakt.
Hoogstpersoonlijk, deze muren heeft nog
niemand gekraakt. De vesting is groot,
het hart van het kasteel te klein.

Te koud, te versleten en veel te oud
is de inhoud en al lijkt de bunker van beton
niet te doorbreken regent het tranen
door onzichtbare gaten in het plafond.

Wie heeft dit verhaal geschreven?

Met open mond zie ik het koningrijk
in kleine stukjes breken,
val op mijn knieën in de modder
en begin te smeken, dat dit niet echt,
dat dit een sprookje is.

Maar niets is minder waar
en dit is geen verhaal, dat je leest.
Al lang geloof ik niet in sprookjes en wat ik zie is echt.
Zo groot als het rijk van buiten lijkt,
zo klein is het van geest.

Deze nacht

Dansend de straat op
zo licht als een veer
de wereld stroomt binnen
we willen
meer

Meegezogen door een
eindeloze golf van passie
staat de massa te kolken
er lijkt geen einde aan te komen
zweven ergens samen tussen de wolken

Geuren en kleuren
geluiden van binnen en buiten
bedwelmen het gezonde verstand
alles lijkt te zweven
maar niets loopt uit de hand

De duisternis verslaat de dag
De zon word de maan
Zo jong komen we nooit meer bij elkaar
er is geen einde in zicht
en het is nog te vroeg
om te gaan

De tranen die ik huilde zijn regen geworden

Ik zit midden in een storm op de grote oceaan,
De zeespiegel stijgt met iedere traan.
Maar de tranen worden regen,
daarna heeft de eenzaamheid mij beet,
dan komt heel lang niets meer,
omdat ik van louter verdriet soms de essentie vergeet.

In ieder ogenblik zit een herinnering aan jou verborgen,
maar ik doe alsof ik blind ben.
Ik wil gewoon weer voor je zorgen,
omdat ik een leven zonder jou niet meer ken.
Soms zie ik in iemand anders je ogen en
je glimlach
en herinner me ineens, hoe de
wereld er vanuit jouw perspectief uitzag.

De tranen die ik huilde zijn regen geworden,
het verdriet heeft een plek gekregen.
Het water wordt rustig, de storm zwakker.
Ik kan weer slapen,
lig niet meer nachten lang wakker.

Jij zou nooit gewild hebben, dat ik mezelf opgeef,
dat ik als jij weg bent niet meer leef.
Toch was deze tijd nodig om,
om je te rouwen en mijn leven dat om jou draaide
zonder jou op te bouwen.


Maar alles blijft anders.
Zo wankel zo teer.
Soms, ik ben eerlijk…
Dan doet het nog zeer!!!

Vreemde vrouw

Vreemde vrouw

Daar sta je dan.
Ik snuif je geur op en kijk in je ogen.
Jij pakt mijn hand.
Dit is een bewogen moment;
ik zie dat je nog steeds van mij houdt,
het lijkt wel alsof jij mij door en door kent.

Tot mijn eigen schrik ruik je vreemd.
Je stem klinkt anders dan ik dacht,
mijn gevoel lijkt te zwijgen
en mijn hart staat niet stil
terwijl ik dat juist
had verwacht.

Er is geen weg meer terug.
Ooit lag ik in je armen.
Warm en vertrouwd
waande ik me veilig bij jouw.
Toen was je mijn moeder;
Nu ontmoet ik een vreemde vrouw.

Toch besef ik door dit korte moment,
waarin ik je in mij kon opnemen,
dat ik je dankbaar ben voor dat wat
jij mij hebt gegeven.
Want jij gaf mij:

Mijn leven.

Onmisbaar

Onmisbaar

Op jou kan ik bouwen.
Blind vertrouwen.
Wanneer je me nodig hebt, zal ik er voor je zijn.
Overal, te allen tijde.
Voor jou maak ik grote afstanden klein.

Je staat altijd voor me klaar.
Onmisbaar.
Als ik wil praten heb je een luisterend oor.
Daar zijn vrienden voor.

We hebben al zo veel tijd
met elkaar gedeeld,
gelachen, gehuild, ons samen verveeld.
Verbonden.

Je betekend de wereld voor mij,
ik wist niet dat vrienden
zoals jij nog bestonden.

Global warning

Global warning

Groot en onverwoestbaar draai je rondjes om je as.
Niet in staat om met woorden uitdrukking aan je pijn te geven.
Toch praat je, communiceer je in wonderen bijtijds en
heers je over dood en leven.
Je word vereert en tegelijker tijd leeggezogen,
krijgt geen ruimte om even op adem te komen.
Dat je ons ooit in de steek laat heeft niemand overwogen.

Jij zal altijd blijven zweven, je hart zal nooit stoppen om te slaan.
Je zal geven totdat je
uitgeput bent,
totdat je schoonheid is geweken voor kale vlaktes en water.
De tijd rent.

Global warming zou moeten staan voor global warning,
maar we zijn zo druk, allemaal stuk voor stuk.
Wij zien de mensen niet verdrinken,
zien het eeuwige ijs niet krimpen.
Het gat in de hemel ziet niemand met het blote oog
en zolang we niet samen ondergaan,
zitten we nog droog.

En als we allemaal tot aan de heupen in het water zitten,
zwetend in de hitte golf en nergens meer te gaan,
vervloeken we samen de lieve heer,
die ons zomaar zonder een waarschuwing
in de regen laat staan.